Kennismaking Dansleiding

                                                                                 

vlasta

Mijn naam is Vlasta Bakker, ik ben 24 jaar oud en ik woon in   Heiloo.

Op 8-jarige leeftijd ben ik begonnen met het volgen van jazz- en streetdance lessen, later is daar ook klassiek ballet en modern bij gekomen. 

 In 2008 ben ik na audities aangenomen bij een 4-jarige voltijd dansopleiding in Haarlem.

In 2011 ben ik in klassiek ballet, modern ballet, jazz, flamenco en werelddans afgestudeerd als dansdocent.  Tijdens deze opleiding ben ik voor het eerst in contact gekomen met volksdansen. Jaarlijks hebben we opgetreden op het Doe Dansfestival met verschillende choreografieŽn. Het vak werelddans beviel mij zo goed dat ik in mijn 3e en 4e jaar een stageplek vond bij Igram.

 In september 2011 ben ik begonnen met lesgeven op maandagavond bij Gaida. Een jaar later zijn daar ook de donderdagavondgroepen bij gekomen.

 Momenteel ben ik ook werkzaam bij Internationale dansverenging Pridini, Dance & Fitstudio 115 en bij DOS Castricum. Daar geef ik streetdance, hiphop en jazz-dance lessen aan kinderen en volwassenen.

                                                                                


Frits Meijer ,  Oprichter en secretaris/penningmeester binnen het Gaida bestuur.

Sinds 1966  fulltime dansdocent en even zo vele jaren werkzaam  bij Gaida, maar inmiddels met de meeste groepen gestopt. Geeft nog les op de donderdagochtend.

 (voor meer info over Frits zie bestuur)

  Hier een interview  uit de nieuwsbrief van het IDNH, verschenen in november 2012

 

idnh

PIONIERS VAN HET VOLKSDANSEN (2)

In de vorige editie van de Nieuwsbrief zijn wij gestart met een serie van interviews over de pioniers van de volksdans. Over mensen die door hun betrokkenheid met de andere Europese culturen de weg hebben geopend naar onze huidige internationale danscultuur.

In deze nieuwsbrief aan het woord: FRITS MEIJER.

 Na bijna twee uur met Frits gesproken te hebben over zijn aandeel in de Nederlandse volksdans, is er een aantal bijzonderheden van Frits te  vermelden. Ten eerste is Frits een geboren verteller. Uitgebreid kan hij over zijn verleden praten en omdat hij een goed geheugen heeft, weet hij nog hoe mensen met wie hij gewerkt heeft heette en wanneer dat was. 1965, 1975, 2010 komen min of meer paraat voorbij. Ook heeft hij een aangeboren talent voor dans en muziek. Talenten die hij heeft gebruikt om als docent zijn werkzame leven lang zijn brood te verdienen in de volksdans.

Daarnaast is Frits echter een nuchtere Hollander, die het niet zo bijzonder vindt wat hij allemaal heeft gedaan. Een citaat, treffend voor Frits:

"Ik ben gebombardeerd tot Macedonische specialist, maar soms weet je alleen maar iets meer dan de gemiddelde dansleider".

Nuchterheid, relativeren en zaken eerder kleiner dan groter voorstellen en de humor van iets te kunnen zien, maakt dat we een bijzonder plezierig interview hebben gehad. 

Hoe is het allemaal begonnen: Zoals je vaak ziet, hebben ouders daar een bepalende rol in. Zijn vader Wout Meijer was volksdansdocent, die begonnen is als muzikant (piano en accordeon) om eerst dansgroepen muzikaal te begeleiden om daarna ook zelf les te geven. Hoewel voor de oorlog de Duitse en Scandinavische dansen centraal stonden, de Nederlandse dans was toen al min of meer uitgestorven, werd dat na de oorlog allemaal anders. Duits werd taboe en Engelse dansen kwamen in.  Ook de saamhorigheid, het sociale gevoel, elkaar ontmoeten werd een belangrijk doel in de volksdans.  Hierdoor werd er binnen jeugdbewegingen en Volkshogescholen veel gedanst. Er was dan ook behoefte aan dansdocenten en vader Wout kon hiermee in zijn levensonderhoud voorzien. Tussen "neus en lippen door" heeft vader Wout samen met Herman Schreijer Klank en Beweging opgericht, welke in 1950 is samengegaan met het Amsterdams Volksdans Centrum, het huidige AVC Klank en Beweging, kortweg AVC.

 Aangezien Wout zijn vrouw ontmoette tijdens het volksdansen, werd het volksdansen de kindertjes Meijer ingegoten met de paplepel. Weer mee met een dansweekend of een cursus. Muziek en dans waren dagelijkse kost en bovendien wat voor een prachtige mensen ontmoet je daardoor.

In 1954 verhuisde het gezin naar Bergen en toen Frits 14 was, is hij gaan dansen, klarinet spelen en studeren. Een ontwikkeling die gestaag verliep tot hij verliefd werd en door omstandigheden in de huwelijksboot moest stappen. Dus moest er brood op de plank komen en wat is er dan mooier om van je kwaliteiten je vak te maken! 

In 1965 deed Frits de kaderopleiding en om deze af te ronden had Frits een stageplaats nodig. Waarom niet in Bergen zelf een groepje opgericht van mensen die willen leren dansen en zo ontstond Gaida, nu ruim 40 jaar geleden. 

In 1968 stond er een advertentie in de krant van de toenmalige Nevo (Nederlandse Volksdansvereniging) voor een vaste dansleider die naar de plaatselijke behoefte over heel Nederland ingezet zou kunnen worden.

Marius Korpel werkte er al als vaste dansleider en Frits werd ook aangenomen.

   "TOEN WAS IK BINNEN"    Vaste inkomsten en een wereld vol met uitdagingen.

 Er kwam iemand uit MacedoniŽ naar Nederland om hier een cursus te geven. Een man van een jaar of veertig, nogal sjofel gekleed in een pak wat een paar maten te groot was. Toen Atanas Kolarovski, zo heette hij, zijn jas uittrok en begon te dansen vond er een ware metamorfose plaats, daar stond iemand. Frits springt op en tussen de bank en de salontafel laat hij ons met sierlijkheid zien wat dansen is en hoe deze Atanas hem heeft geÔnspireerd voor de Macedonische dans.

 Door de riante subsidieregeling was er voldoende geld om zaken te initiŽren. Dus werd Frits de vraag gesteld: "Moet jij niet eens wat gaan doen, waar wil je heen?" En zo kwam MacedoniŽ in beeld.

 Zijn tijd bij de Nevo is een fantastische tijd geweest, studiereizen, cursussen op een eilandje voor de Kroatische kust, maar ook de vakanties met het gezin gingen die richting uit. En niet alleen dat je veelt leert, maar je krijgt ook een groot netwerk van mensen die je kent.

 Er is wel veel veranderd in het volksdansen, de natuurlijke beweging is aan het verdwijnen. De nieuwe docenten leren balletachtige bewegingen te maken waardoor het oorspronkelijke verdwijnt. Nu is het toch al moeilijk voor een Nederlander om de Macedonische danser te imiteren, maar je ziet steeds minder verschil in stijl, het begint steeds meer op elkaar te lijken.

 Misschien heb ik er zelf wel toe bijgedragen dat het volksdansen voor jongere mensen haar aantrekkingskracht verloren heeft, grapt Frits. Ik ben een van de gangmakers geweest voor het Dansen met Ouderen.  Op verzoek van het SKWO (belangenvereniging voor ouderen) werd rond 1974 de eerste groep met veel twijfel opgestart. "Wat doe je als een van de deelnemers dood neervalt"! De Gemiddelde leeftijd was 65 jaar. Een arts  moest komen om de bloeddruk te meten. De eerste twee lessen is deze arts erbij gebleven, daarna mocht Frits alleen zonder begeleiding verder. Dat bewegen voor ouderen werd een groot succes. Ieder bejaardenhuis deed daaraan mee, maar de keerzijde van dat succes was dat toen ik een paar jonge meiden vroeg waarom ze niet gingen volksdansen, ze minachtend hun schouders ophaalden en opmerkten dat hun oma dat ook deed.

 Het is natuurlijk ook de tijd waarin we leven, in de jaren '70 van de vorige eeuw zat volksdansen in Volkshogeschool-cursussen verpakt en kon je in jeugdbewegingen en buurthuizen kennis maken met volksdansen omdat de filosofie toen was dat je door te dansen beter met elkaar in contact kon komen. Wel zie je in demonstratiegroepen dat meer dan de helft jong is, maar die groepen hebben natuurlijk een andere uitstraling dan de gewone volksdansverenigingen.

 De nuchterheid van Frits komt dan weer naar voren als hij aangeeft dat de laatste 10 jaar het ledenaantal van Gaida min of meer hetzelfde is gebleven: "Er gaat wat af en er komt wat bij".

 We moeten langzamerhand gaan afronden maar tot onze schrik hebben we een heleboel onderwerpen nog niet aan de orde gehad, neem die reizen met Gaida naar Trinidad en de verschillende reizen naar Japan.

 We willen nog wel weten wat hij met zijn archief gaat doen van 50 jaar volksdans, al die energie die hij daarin heeft gestoken. Is er niemand die daar interesse voor heeft???

 Ach, zegt hij berustend "zoveel stelt het ook niet voor" maar weet je wat ik nou echt leuk vind, dat is klarinet spelen in orkest Lavak. Ook daar ben ik weer bij toeval in gerold. Toen ik ze uitnodigde om bij ons in het danshuis te komen spelen, gaven ze aan dat wel te willen, maar hun klarinettist was vertrokken en of ik iemand wist. Alhoewel ik zo'n jaar of 20 door het dansen niet meer aan spelen was toegekomen, was dit gauw beklonken. Het is mooi meegenomen dat ik binnen dit groepje musici nog het meeste verstand heb van volksdansen, zodat wij allerlei volksdansmuziek kunnen spelen.

 

Pieter Immel

Clara Seyn



Top